Το Νομικό Καθεστώς σχετικά με την ψευδεπίγραφη απελευθέρωση του Δικηγορικού Λειτουργήματος

του Δημήτρη Αλβανού Δικηγόρου στο Εφετείο Θεσσαλονίκης

Η κυρίαρχη άποψη σχετικά με την “απελευθέρωση” του κλάδου μας είναι ότι είναι αναπόφευκτη και ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να “πειθαρχήσει” με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και τις απαιτήσεις της Τρόικας. Τα παραπάνω προβάλλονται νυχθημερόν από τα ΜΜΕ και δυστυχώς και από κάποιους συναδέλφους, οι οποίοι “συνεπικουρούν” την κυβερνητική θέση .
Η πραγματικότητα όμως είναι αρκετά διαφορετική :
Η Επιτροπή Ανταγωνισμού έκρινε σχετικά με τα παραπάνω, και εξέδωσε την απόφαση 413/2008 (η οποία βρίσκεται ολόκληρη στην ιστοσελίδα www.epant.gr) κατόπιν προσφυγής συναδέλφου δικηγόρου της Θεσσαλονίκης. Το σκεπτικό της παραπάνω υπόθεσης  είναι ιδιαίτερα μακροσκελές και κατατοπιστικό αφού έλαβε υπόψη αποφάσεις του ΔΕΚ σχετικές με τα θέματα αυτά έπειτα από προσφυγές και προδικαστικά θέματα που τέθηκαν σε περιπτώσεις άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Πιο συγκεκριμένα η Επιτροπή Ανταγωνισμού έλαβε υπόψη χαρακτηριστικές αποφάσεις του ΔΕΚ δηλαδή τις αποφάσεις C309/99 19.2.2002 Wouters vs NOVA(Δικηγορικό Σύλλογο Ολλανδίας)  σχετική με την απαγόρευση σύμπραξης Δικηγόρων Λογιστών σε Νομική Εταιρεία, την απόφαση C204/04 Cipola –Makrino που αφορούσε τις κατώτατες Δικηγορικές αμοιβές  καθώς και την απόφαση C571/07 Perez Gomezς σχετικά με τους γεωγραφικούς περιορισμούς.
Η Επιτροπή αφού έλαβε υπόψη το Κοινοτικό Δίκαιο, το Ελληνικό Δίκαιο και το ΝΔ3026/1954 κατέληξε ότι :
1.Οι κανόνες του Δικαίου του Ανταγωνισμού δεν έχουν εφαρμογή σε περιπτώσεις άσκησης δημόσιας εξουσίας και ότι προέχει πάνω από τον ανταγωνισμό η εύρυθμη λειτουργία της Δικαιοσύνης, ο έλεγχος της δεοντολογίας και η ευθύνη αυτών που παρέχουν τις νομικές υπηρεσίες.
2.Το ίδιο το ΔΕΚ έκρινε στην υπόθεση Wouters ότι οι Δικηγορικές εταιρείες δεν είναι επιχειρήσεις κατά άρθρο αρθρο 86 πρώην 82 της συνθήκης της Ε.Ε.
3.Οι κατώτατες αμοιβές δεν αποτελούν παράβαση των άρθρων 10, 81 της Συνθήκης της Ε.Ε (υπόθεση Cipolla )
Επιπλέον η Επιτροπή έλαβε υπόψη τα άρθρα του νδ 3026/1954 που αποδεικνύουν ότι υπερισχύσει η ιδιότητα του δημοσίου  λειτουργού από αυτή του ελεύθερου επαγγελματία .
Ειδικότερα  :
1.Το άρθρο 63 σύμφωνα με το οποίο η ιδιότητα του δικηγόρου είναι ασυμβίβαστη με την εμπορική ιδιότητα
2.Το άρθρο 2 σύμφωνα με το οποίο ο Δικηγόρος είναι άμισθος Δημόσιος υπάλληλος
3.Το άρθρο 20 και 22 σύμφωνα με τα οποία ο Δικηγόρος διορίζεται με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης που δημοσιεύεται σε  ΦΕΚ  και ορκίζεται δημοσίως.
Σχετικά μάλιστα με τους γεωγραφικούς περιορισμούς ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η απόφαση του άλλου Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο στην απόφαση Μουσταφά Αππά κατά Ελλάδος έκρινε ότι η τοπική αρμοδιότητα Δικηγόρου για την κύρωση (νομιμοποίηση ) είναι συμβατή με το άρθρο 6 της αφού σχετικοί κανόνες υπάρχουν και σε άλλες χώρες μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης (Γαλλία, Λουξεμβούργο) και αποτελεί λόγο δημοσίου συμφέροντος αφού αποτελεί κίνητρο εγκατάστασης Δικηγόρων και άσκησης του λειτουργήματος σε περιοχές λιγότερο προνομιούχες ή απομονωμένες τους .
Επομένως, με βάση την Ευρωπαϊκή νομοθεσία τόσο της ΕΕ όσο και του Συμβουλίου της Ευρώπης τίποτα από αυτά που επιτάσσει η Τρόικα και η κυβέρνηση δεν είναι μονόδρομος ούτε  και βέβαια είναι «νομικά τετελεσμένα». Δυστυχώς οι ηγεσίες των Δικηγορικών Συλλόγων δεν αξιοποίησαν τα όπλα που μας δίδει το Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Παρά την αφόρητη πίεση που δέχεται ο κλάδος το δίκαιο της ΕΕ και η ΕΣΔΑ δεν μας θεωρούν (ακόμη τουλάχιστον) εμπόρους όπως προσπαθούν να μας μετατρέψουν.
Η πρόσβαση στην Δικαιοσύνη προστατεύεται από νομοθετήματα παλαιότερα και ισχυρότερα  (αυξημένης τυπικής ισχύος) του μνημονίου  και ενδεικτικά αναφέρονται:
Οι συμβάσεις του ΟΗΕ ( Σύμβαση για Ατομικά Δικαιώματα που κύρωσε ο νόμος 2462/1997 )
Η ΕΣΔΑ (άρθρο 6 )  που αποτελεί  δίκαιο και  της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Το Ελληνικό Σύνταγμα (άρθρο 20 παράγραφος 1 ) κ.α.
Συμπέρασμα :
Εκτός από τα επιχειρήματα της κοινής λογικής που λέει ότι είμαστε  οι πολυπληθέστεροι (εκτός Κύπρου ) , αλλά και οι φθηνότεροι Δικηγόροι στην Ευρώπη (τουλάχιστον στην ευρωζώνη), εκτός από την πραγματικότητα που καταδεικνύει ότι σε όλη την επικράτεια της ΕΕ υπάρχουν περιορισμοί και δεν αντιμετωπίζονται οι Δικηγόροι ως έμποροι, είναι  επίσης προφανές, ότι το νομικό μας οπλοστάσιο είναι ισχυρό και επαρκές για να αντισταθούμε στον ευτελισμό την ισοπέδωση και την εμπορευματοποίηση που επιχειρείται στον κλάδο μας. Οι κυβερνόντες καλόν είναι να στραφούν σε άλλες σοβαρές στρεβλώσεις  του ανταγωνισμού που συναντώνται σε άλλους κλάδους υπηρεσιών και να αντιμετωπίσουν με μεγαλύτερη σοβαρότητα την Δικαιοσύνη , αποδεχόμενοι ότι αποτελεί κατάκτηση και δημόσιο αγαθό και όχι απλό εμπόρευμα.

Comments are closed.